Certosa di Padula lub Certosa di San Lorenzo (Kartuzja Padula lub Kartuzja św. Wawrzyńca) to największy kompleks klasztorny w południowych Włoszech i jeden z najciekawszych w Europie ze względu na jego architektoniczną wartość.

Historia Prace budowlane rozpoczęto w 1306 r. z woli Tommasa Sanseverino, hrabiego Marsico, i kontynuowano, wraz z rozbudową i renowacją, do XIX wieku. W Certosa pozostało niewiele najstarszych elementów: wśród nich są wspaniałe drzwi kościoła z 1374 r. i sklepienie krzyżowe samego kościoła. Najważniejsze przebudowy pochodzą z połowy XVI wieku po Soborze Trydenckim. Kartuzi opuścili Padulę w 1807 r., podczas francuskiej okupacji Królestwa Neapolu, kiedy ich posiadłości zostały skonfiskowane. Bogate wyposażenie oraz zbiory artystyczne i biblioteczne uległy prawie całkowitemu rozproszeniu, a opuszczone budynki ulegały degradacji. W 1882 r. klasztor został uznany za zabytek narodowy a prace konserwatorskie rozpoczęto w 1982 r.