W 1916 powrócił do Sanoka. Na początku tego roku pozostawał w charakterze praktykanta policji w Sanoku, a 2 marca 1916 został stabilizowany w dotychczasowym charakterze służbowym. W późniejszym czasie zastąpił na stanowisku dotychczasowego inspektora policji w Sanoku, Wiktora Dręgiewicza (był nim w 1921). Od 18 grudnia 1924 był zatrudniony w urzędniczym charakterze komisarza Magistratu miasta Sanoka. Później pozostawał formalnie na stanowisku pomocnika referenta. Był jednym z trzech urzędników, którzy objęli obowiązki dotychczasowego sekretarza Magistratu, Tomasza Rozuma, po jego przejściu na emeryturę w 1931. Do końca życia pozostawał w randze komisarza magistratu miasta Sanoka.
W 1917 z okazji wbicia gwoździa do Tarczy Legionów w Sanoku dokonał wsparcia finansowego na fundusz dla legionistów-inwalidów oraz wdów i sierot po legionistach. U kresu wojny był w składzie delegacji skierowanej z rady miejskiej w Sanoku na pertraktacje z dowódcą stacjonującego w mieście pułku, płk. Iwanem Maksymowiczem. Należał do Towarzystwa Eleuterya w Sanoku. Zarówno przed, jak i po 1918 był członkiem sanockiego gniazda Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”.