Był zatrudniony w szczecińskim LZS jako trener na pełnym etacie, uczestniczył także w wyścigach jako sędzia.
Od 1955 pracował w Radzie Głównej Ludowych Zespołów Sportowych, gdzie koordynował pracę pionu kolarskiego jako kierownik wyszkolenia. Był współtwórcą sukcesów kolarzy pionu LZS, m.in. Edwarda Barcika, Andrzeje Bławdzina, Bogusława Fornalczyka, Benedykta Kocota, Czesława Langa, Wojciecha Matusiaka, Stanisława Szozdy, Bernarda Pruskiego. Przeszedł na emeryturę w 1992.
W 1959 został kapitanem sportowym (szosowym) Polskiego Związku Kolarskiego, od listopada 1959 do marca 1969 był wiceprezesem ds. sportowych PZKol. W marcu 1981 ponownie został członkiem Prezydium związku, od lutego 1985 do grudnia 1988 był wiceprezesem ds. sportowych PZKol, odpowiedzialnym za kolarstwo szosowe i przełajowe, od 1988 do 1991 członkiem zarządu związku. W 1991 został honorowym prezesem Polskiego Związku Kolarskiego.