Nie był jednak tańszy od bardziej funkcjonalnych samochodów. Kosztował 629 funtów, podczas gdy podstawowy Mini 850 cm³ – czteromiejscowy, lepszy na zakrętach ale ze znacznie mniejszym przyspieszeniem, sprzedawano za 620 funtów. Czy też podstawowy Lotus Seven – z dużo lepszym przyspieszeniem i skrętem – w 1970 r. miał wartość 945 funtów. Można było jednak kupić taniej egzemplarz po stłuczce, też ze względu na korzystniejszą politykę podatkową.
Większy silnik i zakończenie produkcji Wersja z większym silnikiem o pojemności 750 cm³ została wprowadzona pod koniec 1973 roku lecz wyprodukowaną ją tylko w mniej niż dwustu egzemplarzach. Powodem było skoncentrowanie się Relianta na Robinie 750. Firma przekształcała linie produkcyjne by nadążać za pobytem na nowo wprowadzony pojazd.
Późniejsze plany Choć produkcję Buga zakończono bez większego sukcesu, Reliant w latach 70. miał względem niego dalsze plany. Prototyp 4–kołowej wersji pojazdu został wykonany przed wprowadzeniem na rynek Relianta Kittena, ponieważ firma uważała, że może przyciągnąć większą uwagę od niego. W pracach projektowych prowadzonym przez Ogle Design samochód określano kodem FW9. Wszystko skończyło się stworzeniem dość dziwnego coupe wyglądem nie mającego z Bugiem za wiele wspólnego.