Słownik biograficzny.Tom, 2, Kraków, s. 10790–11081..
Od 1951 roku związany z Państwowym Instytutem Geologicznym, oficjalnie zatrudniony tam od 1953 roku, aż do przejścia na emeryturę w 1997 roku. Jest autorem lub współautorem licznych prac kartograficznych – m.in. Przeglądowej mapy geologicznej Polski w skalach 1:300 000 (arkusz Zamość, współpraca z Alfredem Jahnem i Edwardem Rühle) oraz Szczegółowej mapy geologicznej Polski w skalach 1:25 000 i 1:50 000. W latach sześćdziesiątych J.E. Mojski przystąpił do prac związanych z opracowaniem kolejnej mapy seryjnej, Mapy geologicznej Polski w skali 1:200 000. Był autorem 8 arkuszy, jak też współautorem instrukcji do tej mapy. Przez prawie 20 lat pełnił funkcję redaktora naukowego tej serii wydawniczej.
W latach 1990–2007 pracował na etacie profesora zwyczajnego w Instytucie Oceanografii Uniwersytetu Gdańskiego.
Do najważniejszych publikacji J.E. Mojskiego zaliczają się:
„Atlas geologiczny Polski, zeszyt 12, Czwartorzęd, Zagadnienia stratygraficzno-facjalne” (1965), opracowany wspólnie z E. Rühle; „Atlas geologiczny południowego Bałtyku” (1995) – opracowanie zbiorowe powstałe z jego inicjatywy i pod jego kierownictwem; „Europa w plejstocenie” (1993) – monografia; „Ziemie Polskie w czwartorzędzie.