Grupa do spraw nieletnich z ramienia Senatu zleciła Teresie Nentwig z Uniwersytetu w Getyndze zbadanie tematu i ocenę odpowiedzialności władz.
Podczas przesłuchania przez Frakcję FDP w roku 1981 Kentler donosił: „Ci ludzie tylko przyjęli do siebie tych niepełnosprawnych umysłowo chłopców, ponieważ byli w nich zakochani i lubili ich”Liberalismus: FDP war gegenüber Pädophilen toleranter als bislang bekannt., Spiegel Online, 1.09. 2013.. W opinii biegłego dla komisji senatu ds. Rodziny, Kobiet i Młodzieży opisał on w roku 1988 wyniki eksperymentu jako „pełny sukces”. W tym czasie na skutek przedawnienia się Kentler nie musiał obawiać prawnych konsekwencji. Także podczas swojej działalności wykładowczej w Hanowerze utrzymywał kontakty z ofiarami eksperymentu, jak i pedofilami, a w opinii biegłego dla berlińskiego sądu rodzinnego w początku lat 90. zalecał pozostawienie wykorzystywanego młodocianego dalej u swego rodzica adopcyjnego – pedofila, którego opisywał jako „naturalny talent pedagogiczny”Jutta Rinas: Sexueller Missbrauch: Der Professor und die kleinen Jungs., Hannoversche Allgemeine Zeitung, 12.01. 2018, s. 18..
Kentler był kawalerem, homoseksualistą, miał trzech adoptowanych synówNina Apin, Astrid Geisler, Der Versuch, taz.de, 14 września 2013, [dostęp 26 lipca 2017]. i jednego wychowanka.