W latach 1939–1940, a następnie 1954–59 wykopano tunel derywacyjny między rzeką Adyga a jeziorem Garda. Jego zadaniem jest w czasie powodzi odprowadzić nadmiar wód rzeki do wspomnianego jeziora, eliminując w ten sposób zagrożenia powodziowe dla pozostałych miejscowości w dolinie Adygi, w tym Werony. Tunel, przebiegający pod jeziorem, zdrenował zarówno samo jezioro i warstwę wodonośną, która je zasilała, jak i wody gruntowe z nim połączone. W rezultacie tej spektakularnej katastrofy ekologicznej misa jeziora do 1958 r. opróżniła się bezpowrotnie, a wiele źródeł w tym obszarze wyschło.
Obecnie lago di Loppio nie jest już jeziorem (z wyjątkiem szczególnie deszczowych lat, kiedy na terenie jego dawnej misy tworzą się różnej wielkości obszary czystej wody), ale pozostaje największym obszarem bagiennym w prowincji Trydent i ważnym mokradłem we włoskiej sieci terenów wodnych i podmokłych. Niewielka część, osuszona, zajęta jest pod uprawy sadownicze.