thumb|Lech Wałęsa, lider opozycji demokratycznej w PRL, w czasie strajku w Stoczni Gdańskiej w sierpniu 1980. thumb|Demonstracja pierwszomajowa w Polsce, lata 80. Na pierwszym planie Jacek Kuroń, jeden z głównych działaczy opozycyjnych; w tle transparent związku zawodowego „Solidarność”. thumb|Opozycja polityczna w PRL, wybory 1989. Od lewej stoją: Olga Krzyżanowska, Roman Szymon Pawlicki, Bogdan Lis i Lech Kaczyński. Opozycja polityczna w PRL (również: opozycja demokratyczna, opozycja antykomunistycznaDruk nr 535.) – partie polityczne, organizacje, grupy i środowiska społeczne dążące do obalenia lub zreformowania niedemokratycznego systemu władzy w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w latach 1945–1989. Ruchy te formułowały programy zasadniczych przemian politycznych, gospodarczych i społecznych.
Znaczący rozwój ugrupowań opozycyjnych nastąpił w drugiej połowie lat 70.