Prawdzie w oczy – polski film psychologiczno-obyczajowy z 1970 roku w reż. Bohdana Poręby. Zrealizowany w autentycznej scenerii huty Warszawa.

Fabuła PRL lat 70. W noc sylwestrową, na skutek braku doświadczonej obsady i przeciążenia suwnicy, w hucie stali dochodzi do wypadku, w wyniku którego poważnie ranny zostaje młody pracownik. Formalnie odpowiedzialność za wypadek ponosi suwnicowy Kaczmarski, który świadomie podniósł dźwigiem ciężar dwukrotnie większy niż udźwig urządzenia. Wszyscy jednak, począwszy od zwykłych robotników, a na kierownictwie zakładu skończywszy, doskonale wiedzą, że działał on za wiedzą i na polecenie majstra, w stanie niejako "wyższej konieczności", pragnąc uratować cenny materiał przed zezłomowaniem i załogę przed utratą premii, a winny jest system permanentnego łamania i naciągania przepisów BHP panujący w hucie. W sprawę włącza się prokuratura. Ambitny suwnicowy bierze jednak całą odpowiedzialność na siebie, przedstawiając przed prokuratorem całe zdarzenie jako swoją samowolę. Działania sekretarza zakładowej organizacji partyjnej, który rozumie sytuację, zeznania kolegów Kaczmarskiego, w tym rannego pracownika oraz wyrozumiałość prokuratora, nie doprowadzają do postawienia zarzutów.