Kamera uchwyciła kobiety, które bez pośpiechu wyrywały z drzew nitki spaghetti i, aby wyschły, układały je na słońcu.
Dimbleby wyjaśnił, że corocznie, przez wcześniejsze silne mrozy, w całej Europie końcówka marca to bardzo niespokojny okres dla osób zbierających spaghetti. Niższa temperatura miała pogarszać smak spaghetti. Wyjaśnił też, iż każda nitka spaghetti zawsze osiąga tę samą długość, dzięki wieloletniej ciężkiej pracy kolejnych pokoleń hodowców. Dimbleby dodał, że z uwagi na niemal całkowite wyeliminowanie „ryjkowca spaghetti” (spaghetti weevil), zbiory w 1957 roku miały być szczególnie dobre.
Jednak niektórzy widzowie nie dostrzegli satyrycznej strony materiału i skrytykowali telewizję BBC za wyemitowanie tej historii w rzekomo poważnym programie informacyjnym. Inni byli jednak tak zaintrygowani, że chcieli dowiedzieć się, gdzie mogą kupić własny krzak spaghetti.
Nawet dyrektor generalny BBC, sir Ian Jacob, nie był przekonany, czy to był żart. Aby potwierdzić prawdziwość tego wątku zbadał ten temat w trzech różnych książkach.