W 1953 został oddelegowany na studia aspiranckie na Politechnikę w Leningradzie, przewodniczył radzie polskich aspirantów. W 1957 otrzymał stopień kandydata nauk technicznych, powrócił do Polski i pracował na Wydziale Mechaniczno Technologicznym, gdzie w 1961 habilitował się.

Od 1962 kierował Katedrą Mechaniki Technicznej, w 1967 został profesorem nadzwyczajnym. W latach 1969–1970 był prorektorem, od 1969 do 1972 sprawował funkcję przewodniczącego Rady Politechniki Warszawskiej ds. Młodzieży. Również w 1969 został członkiem Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego i dyrektorem Instytutu Mechaniki Technicznej i pełnił tę funkcję do 1974, w 1972 został mianowany profesorem zwyczajnym. W 1973 został powołany na członka Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej ds. Kadr Naukowych przy Prezesie Rady Ministrów, a w 1980 został członkiem Zespołu ds. Specjalizacji Naukowo-Badawczej Szkolnictwa Wyższego. Od 1976 do 1981 był pierwszym zastępcą rektora. Od 1983 przez rok był dyrektorem Instytutu Budowy Sprzętu Mechanicznego, od 1985 przez dwa lata ponownie był dyrektorem Instytutu Mechaniki Technicznej.