W dniu 2 marca 2002, 240 pracowników wznowiło produkcję po raz pierwszy bez nadzoru kierownictwa.
Początkowo przejęcie nie spotkało się z wyraźnym sprzeciwem ze strony Luigiego Zanona. W 2002 rząd zrezygnował ze stałego parytetu peso-dolara i ogłosił pesificación, czyli przeliczanie wszystkich rachunków bankowych denominowanych w dolarach na peso po oficjalnym kursie. W wyniku zmiany otoczenia gospodarczego FaSinPat ponownie zaczął przynosić zyski, a Luigi Zanon próbował odzyskać własność fabryki. Obejmowało to działania prawne i naciski mające na celu zmuszenie rządu do eksmisji wszystkich pracowników. FaSinPat był również celem rosnącej przemocy i gróźb śmierci, takich jak porwanie i torturowanie pracownic w marcu 2005.
FaSinPat odniósł finansowy sukces i mógł się rozwijać. W ciągu czterech lat działalności zatrudniono ponad 170 nowych pracowników, zwiększając łączną liczbę pracowników do 410 do kwietnia 2005. Spadek rentowności FaSinPat polegał na tym, że fabryka kontrolowana przez pracowników płaci pełną cenę za prąd i gaz, podczas gdy poprzedni właściciel płacił tylko 20%. FaSinPat jest jedyną fabryką w Neuquén, która to robi. W ciągu ośmiu lat prowincja Neuquén nie kupiła żadnych płytek z FaSinPat.