Rewolucja i późniejsze lata Brał udział w w 1848 roku i był członkiem Komitetu Rewolucyjnego utworzonego wokół Frății. Był sekretarzem Rządu Tymczasowego i służył jako jego przedstawiciel dyplomatyczny we Francji po 14 lipca 1848 r. (w tym charakterze wezwał do wsparcia II Republiki Francuskiej w walce z zagrożeniem interwencją Imperium Osmańskiego i Imperium Rosyjskiego na Wołoszczyźnie). Golescu był również aktywny w negocjacjach umowy między węgierskim rządem Lajosa Kossutha a rumuńskimi siłami Transylwanii Avrama Iancu, ale jego wysiłki były w dużej mierze nieskuteczne.
Po stłumieniu rewolucji w Bukareszcie Ghica pozostał na wygnaniu do 1856 r., kiedy to, po wycofaniu się Rosji z księstw naddunajskich z powodu jej przegranej w wojnie krymskiej, wrócił do kampanii na rzecz zjednoczenia Wołoszczyzny i Mołdawii, która zakończyła się sukcesem w 1859 r., kiedy Alexandru Ioan Cuza został wybrany na Domnitora dwóch księstw naddunajskich. Później kilkakrotnie pełnił funkcję ministra i raz, tylko przez pół roku, jako premier za księcia Karola I.