Jego kompromitacja staje się jednocześnie iluminacją, ponieważ zauważa wówczas bezmiar wyrządzonego innym zła, jak również obłudę w jakiej tkwił. Dociera do niego, że nie był podporą społeczeństwa i nie byli nią inni zamożni armatorzy tworzący elitę lokalnej społeczności. Mówił w jej imieniu, ale de facto nic dla niej nie zrobił. Przyznaje się do popełnionych błędów i w ten sposób odzyskuje spokój wewnętrzny i szacunek najbliższych, zaś Lona stwierdza: duch prawdy i duch swobody – oto prawdziwe podpory społeczeństwa. Żona ponownie obdarza go uczuciem, a on sam żyje odtąd zgodnie z regułami moralności.
Kompozycja Dzieło Ibsena, choć cieszące się dużą popularnością, ma jeszcze pewne kompozycyjne wady młodości: natłok postaci i epizodów, splątanie akcji, niejasne sceny grupowe. Niedociągnięcia zostały przez autora przeanalizowane i wyeliminowane w jego następnym dziele – Domu lalki.
Przypisy
Linki zewnętrzne Polskie wydanie dramatu w bibliotece Polona
Kategoria:Norweskie utwory dramatyczne Kategoria:Utwory literackie z 1877 Kategoria:Twórczość Henrika Ibsena