Leon Pawłowicz (ur. 8 grudnia 1911 w Dyneburgu, zm. 13 kwietnia 1999 w Warszawie) – członek Związku Walki Zbrojnej, Armii Krajowej i „Wachlarza”, kawaler Krzyża Srebrnego Orderu Wojennego Virtuti Militari.

Życiorys Syn Juliana (technika budowlanego) i Heleny z domu Lipińskiej. Jego rodzeństwem byli bracia: Alfons (ur. 1932) i Wiktor (ur. 1913) oraz siostry: Waleria (ur. 1919) i Lucyna (ur. 1922). Naukę pobierał w Polskiej Szkole Podstawowej w Dyneburgu i Polskim Gimnazjum. Działał w harcerstwie i Związku Polaków w Łotwie. Rozpoczął studia prawnicze na uniwersytecie w Rydze. Po ukończeniu szkoły oficerskiej został podporucznikiem armii łotewskiej. We wrześniu 1939 wraz z grupą harcerzy polskich z Dyneburga uczestniczył w obronie Warszawy. W II połowie września tr. powrócił na Łotwę tworzyć konspirację wojskową. W 1940 został zaprzysiężony w Związku Walki Zbrojnej, a z końcem stycznia 1941 przeszedł do organizacji dywersyjnej „Wachlarz”. Początkowo działał w okręgu wileńskim, a potem na Łotwie, w Estonii i w Związku Radzieckim - jako szef ekspozytury wywiadowczej. Od końca sierpnia 1941 do początków sierpnia 1942 zajmował stanowisko szefa wywiadu strategicznego okręgu „Inflanty”.