Poparciem dla Hoffmana są również eksperymenty poznawcze nad zachowaniem ludzi i zwierząt, stosownie do swoich jednostkowych możliwości, tj. ich adapcyjnego modelu MUI. Hoffman przy tym używa komputerowych systemów wizyjnych z detekcją wzroku (takich jak pokazany na filmie poniżej).

Implikacje

Połączenie obu teorii miałoby wspomóc rozumienie fizyki kwantowej, być dla niej punktem wyjścia i przyczynić się do utworzenia tzw. teorii wszystkiego. Równania matematyczne interakcji jednostek MUI są zgodne z równaniami fizyki kwantowej. Ponadto rozwiązałoby to tzw. dylemat psychofizyczny, inaczej problem stosunku umysłu do ciała, świadomości do materii (ang. body-mind problem). Świadomość jest fundamentem doświadczania jej modelu MUI przedstawiającego materię, czasoprzestrzeń itd. Hoffman wysuwa przypuszczenie, że takie MUI z perspektywy mechaniki kwantowej (np. zasady holograficznej) może być doświadczeniem niczym matrycy, której składowe piksele są o wymiarach długości PlanckaDonald Hoffman, „The case against reality”, s. 107, Penguin Books, 2020, . Informacja (obiektywna rzeczywistość) byłaby wtedy całkowicie 2D (strukturą płaską) ograniczoną tylko liczbą pikseli. Nic mniejszego niż te piksele nie jest możliwe do obserwacjiDonald Hoffman, „The case against reality”, s. 106, Penguin Books, 2020, .