Od 1912 r. stosowany był podział przedziałów cyfrowych między rejencjehttps://dr-herzfeld.de/kennzeichengeschichte/zulassung.htm. Rejencja królewiecka – I C 1–500, 2001–2500 Rejencja gąbińska – I C 501–1500 Rejencja olsztyńska – I C 1501–2000 Rejencja gdańska – I D 1–600, 1001–1200 Rejencja kwidzyńska – I D 601–1000, 1201–2000 Rejencja wrocławska – I K 1–300, 1001–1800, 2401–2900, 4100–4600, 5401–6000 Rejencja legnicka – I K 601–1000, 2101–2400, 3201–3800, 4601–5400 Rejencja opolska – I K 301–600, 1801–2100, 2901–3030, 3032–3200, 3801–4100 Rejencja poznańska – I Y 1–60, 101–200, 401–700, 901–1100, 1301–2000 Rejencja bydgoska – I Y 61–100, 201–400, 701–900, 1101–1300
Austro-Węgry
Tablice stosowane od 1906 składały się z wyróżnika kraju, po którym była opcjonalnie liczba rzymska, a następnie 3-cyfrowy numer, np. SXV 639. Wyróżniki krajów: R – Śląsk Austriacki S – Galicja U – Węgry
Rosja
Rosja nie zdążyła wprowadzić wzoru tablic rejestracyjnych z uwagi na niski poziom motoryzacji, numery były ograniczone jedynie do cyfr.
I wojna światowa
W 1915 roku wojska państw centralnych zajęły część ziem polskich znajdujących się uprzednio pod zaborem rosyjskim. Stosowane były następujące wyróżniki: G.G.W. – Generalne Gubernatorstwo Warszawskie Ob. Ost – Ober-Ost