w Bonn, Dreźnie, Edi.
Praca naukowa W wolnym czasie interesował się botaniką. Podróżując po okolicy i w Karkonoszach, dokładnie poznał florę czeską, a w latach 1809–1812 dostarczał materiały do pracy opublikowanej przez prof. Johanna Emanuela Pohla: Tentamen florae Bohemiae. W latach 1811–1813 w czasopiśmie „Hesperus”, w „Wiadomościach Ekonomicznych”, później także w „Isis”, „Liebich’s Forstmann u. s.” opublikował ponad 25 krótszych lub dłuższych publikacji. Do śmierci w tych czasopismach opublikował w sumie ponad 400 artykułów. Ponadto, począwszy od 1810 r. przez 10 lat publikował zielnik rolniczy.
W 1817 r. Opiz opublikował duże dzieło Niemieckie rośliny zarodnikowe, ułożone według ich naturalnych lokalizacji. Było ono załącznikiem do Flora von Deutschland J.C. Röhlinga. W tym samym roku opublikował 8 Flora cryptogamica Bohemiae sicca. Składała się z 8 broszur po 25 gatunków w każdej. W 1823 r. pojawiły się: Böhmens phanerogamische und kryptogamische Gewächse, a w 1825 ukazały się dwie mniejsze prace: Przewodnik do oznaczania pelargonii jako fragment Prodromusa Decandolle i dodatek do Tobiasza Seitsa: Róże po ich owocach. Jednym z jego największych dzieł, napisanym z niezwykłą starannością, jest Nomenclator botanicus. Pracował nad nim od 1820 r., jednak nie zdążył go dokończyć przed śmiercią.