Pomiędzy 12-17 września sformowano z wolnych obsług i innych niewykorzystywanych żołnierzy dodatkowe trzecie baterie w dywizjonach (3, 6 z włoskimi armatami 75 mm i 9 z włoskimi haubicami 100 mm), dwa samodzielne plutony ciężkich dział włoskich "J" i "K" x 2 haubice 149 mm oraz jeden pluton ciężkich armat 105 mm. W październiku został zorganizowany 4 dywizjon wyposażony w 8 brytyjskich starych haubic 4,5 cala (105 mm) i włoskie armaty 75 mm. Od 3 października artylerzyści karpaccy objęli wsparciem artyleryjskim, wspólnie z brytyjskim 144 pułkiem artylerii odcinek zachodni twierdzy. Poszczególne dywizjony wspierały oddziały brytyjskie, bataliony: australijski i czechosłowacki, a przede wszystkim polskie bataliony strzeleckie i Pułk Ułanów Karpackich na odcinkach obronnych. 6 listopada Karpacki PAL całością środków ogniowych, wraz z brytyjskim 1 pułkiem artylerii konnej prowadził demonstracyjne nawały ogniowe, w rejon "wyłomu" wzg. Medauar wystrzelono 4000 pocisków. W trakcie walk o odblokowanie Tobruku na początku grudnia uczestniczył w walkach w "korytarzu" oprócz karpackiego dywizjonu artylerii przeciwpancernej, kombinowany dywizjon artylerii Karpackiego pal pod dowództwem kpt. Zdzisława Tułodzieckiego.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Karpacki Pułk Artylerii · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.