Od jesieni 1939 w konspiracji – początkowo w Organizacji Wojskowej „Wilki”, następnie w Związku Walki Zbrojnej i Armii Krajowej. W 1942 objął stanowisko kwatermistrza V rejonu w VI Obwodzie Praga Armii Krajowej. W budynkach jego firmy i w jego mieszkaniu prywatnym odbywały się szkolenia i ćwiczenia oraz magazynowano broń i amunicję. Za zasługi położone na rzecz konspiracji odznaczony został w 1944 Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari. W czasie powstania warszawskiego przebywał na Pradze. Po wyzwoleniu stolicy otworzył ze wspólnikiem mały zakład prywatny, zlikwidowany w 1952. Na krótki czas wcielony został do Ludowego Wojska Polskiego. Szykanowany za swą przynależność do Armii Krajowej. Pracował w wydawnictwach artystycznych (jako redaktor techniczny), w Spółdzielni Pracy „Marchlewski” (na stanowisku kierownika technicznego) oraz w biurze projektów Spółdzielni „Samopomoc Inwalidzka” (jako główny konstruktor). Działał w Związku Bojowników o Wolność i Demokrację, szczególną opieką otaczając rodziny kombatantów.

Od 1924 żonaty z Janiną z domu Siennicką (1904–1984), z którą miał córkę Wandę Martę (1925–2004) – łączniczkę Armii Krajowej w powstaniu warszawskim.