instrumentalny utwór „Nautilus” może być zaliczony do jazz-rocka. Na Tasmanii z kolei występują wpływy new wave, czego przykładem jest głównie kompozycja „Brudna muzyka”, ale także utwory „Elektryczna kokieteria” czy „Kołysanka dla nienarodzonego”. Cięższe brzmienie reprezentował „Popłoch”, natomiast wspomnieniem dawnego stylu formacji był tylko utwór „W pajęczej sieci milczeń”. Obydwie płyty znacznie różniły się także ceną. Bluffmania wydana dla państwowego Pronitu kosztowała 250 zł, zaś Tasmania, za której wydanie odpowiadał polonijny Polton 550 zł. Natomiast tym, co łączyło albumy była mroczna, kojarząca się z horrorem oprawa graficzna okładek, przez co o zespole mówiono, że gra „horror rocka”. Stylistyka rodem z horroru obecna była także w emitowanych w Telewizyjnej liście przebojów teledyskach do utworów „Piłem z diabłem bruderschaft” i „Bluffmania” – teledysk do „Piłem z diabłem bruderschaft” debiutował w pierwszym wydaniu listy w październiku 1982 roku na 7. miejscu. W radiu z kolei największy sukces odniosła kompozycja „Czy to możliwe”, dochodząc do 5. miejsca listy przebojów Radiowej Trójki. Na liście tej gościły także utwory „Suahili” i „Tasmania”.