lokatą wśród oficerów piechoty.
W toku swej służby ukończył kurs w warszawskim Centralnym Instytucie Wychowania Fizycznego. Absolwent kursu 1937-1939 w Wyższej Szkole Wojennej (XVIII promocja), po ukończeniu którego uzyskał tytuł oficera dyplomowanego. Uczestnik kampanii wrześniowej - w randze kapitana dyplomowanego zajmował stanowisko kwatermistrza 7 Dywizji Piechoty, a następnie oficera sztabu Armii „Kraków”. Po kapitulacji resztek armii w okolicach Zamościa aresztowany przez Gestapo i więziony przez 7 tygodni.
Od 1940 w konspiracji – początkowo w sztabie Odcinka Kraków-Wschód ZWZ, następnie (maj 1940 - lipiec 1941) w sztabie Okręgu Warszawa-Województwo ZWZ (którego komendantem był płk dypl. Alojzy Horak) i na stanowisku kierownika wydziału w Biurze Studiów Armii Krajowej (lipiec 1941 - grudzień 1943). W 1943 awansowany do rangi majora. Od stycznia do lipca 1944 piastował funkcję zastępcy szefa Wydziału Wywiadowczego w II Oddziale KG AK (którym był ppłk. Franciszek Herman ps. „Bogusławski”). W okresie powstania warszawskiego brał czynny udział w walkach na obszarze Lasów Kabackich.