To właśnie te rzeczy przyciągnęły Nietzschego zarówno do anarchistów, jak i egzystencjalistów, pokazując wyraźną podobieństwo między nimi.
Inni poprzednicy Niektórzy twierdzą, że Michaił Bakunin, prawdopodobnie podążał za „filozofią egzystencji”, jako opozycji do „filozofii esencji”, której twórcą był Hegel, postać, którą wielu anarchistów, w przeciwieństwie do marksistów, uważa za autorytarną lub nawet totalitarną. „Każda jednostka”, pisze Bakunin, „dziedziczy po urodzeniu, w różnym stopniu, nie idee i wrodzone sentymenty, jak twierdzą idealiści, ale jedynie zdolność do odczuwania, woli, myślenia i mówienia, zestawu „podstawowych zdolności bez treści”, które są wypełniane poprzez konkretne doświadczenia. Fundamentalni myśliciele egzystencjalizmu, tacy jak Søren Kierkegaard i Friedrich Nietzsche, również wyrazili swój sprzeciw wobec Hegla za to, że odmówił roli wolnej jednostki, wychwalając państwo i Kościół oraz twierdząc, że są one „absolutną wiedzą” na temat ludzi.