Później Martin Buber opublikował pracę Paths in Utopia (1952), w której wyraźnie wyszczególnił swoje anarchistyczne poglądy swoją teorią „wspólnoty dialogicznej” opartej na interpersonalnych „relacjach dialogowych”.

Okres powojenny Po II wojnie światowej egzystencjalizm stał się znanym i znaczącym ruchem filozoficznym i kulturalnym, który w tym czasie niewątpliwie wpłynął na wielu anarchistów. Stało się to głównie poprzez publiczne wyróżnienie dwóch francuskich pisarzy, Jean-Paula Sartre'a i Alberta Camusa, którzy pisali najlepiej sprzedające się powieści, sztuki i szeroko czytane dziennikarstwo oraz teksty teoretyczne.

Wpływowy propagator ateistycznego egzystencjalizmu, Sartre w swoich pracach podkreślał ekspansję wolności jednostki w świecie bez Boga i utrwalonej ludzkiej natury. Tak jak anarchiści, zawsze podkreślał, że deterministyczne plany dla nas samych lub przyszłości nigdy nie doprowadzą do wolności, Sartre wierzył, że ludzie mogą sami wybrać własną wolność, „być dla siebie”, bez narzuconych ról politycznych i gospodarczych. Ta wolność nie zawsze może być całkowicie radosna, ponieważ, według Sartre „człowiek jest skazany na wolność”.