Pomimo braku ustandaryzowanej ortografii alfabet staroangielski (stang. Læden stæfrof) składał się zazwyczaj z 24 liter i był używany od VIII do XII wieku do zapisywania języka staroangielskiego. Spośród wszystkich liter 20 z nich było bezpośrednio zaczerpniętych z alfabetu łacińskiego, dwie były zmodyfikowanymi literami łacińskimi (Æ, Ð), a dwie wyewoluowały z alfabetu runicznego zwanego fuþork (Ƿ, Þ). Litery K, Q oraz Z nie były znane w wyrazach rdzennie angielskich.
MajuskułyAÆBCDÐEFꝽ/GHILMNOPRSTÞUǷ/WXY Miniskułyaæbcdðefᵹ/ghilmnoprs/ſtþuƿ/wxy
thumb|200px|Tabela zatytułowana „alfabet saski” umieszczona na ostatniej stronie księgi John Fortescue, The Difference between an Absolute and Limited Monarchy). Pierwsza kolumna (Figure) przedstawia litery alfabetu staroangielskiego, a druga kolumna (Power) ich dzisiejsze odpowiedniki