Współczesne edycje oryginalnych rękopisów staroangielskich publikowane są z pewnymi zmianami w pisowni by ułatwić ich czytanie. Dotyczy to takich zmian jak wprowadzenie interpunkcji oraz zamiana pewnych znaków. We współczesnych wydaniach używa się symboli ⟨e⟩, ⟨f⟩, ⟨g⟩, ⟨r⟩, ⟨s⟩, których kształt znacznie różnił się w pisowni insularnej. W miejsce długiego s ⟨ſ⟩ używa się dzisiejszego odpowiednika ⟨s⟩, a insualrne g ⟨ᵹ⟩ zastępuje się dzisiejszym odpowiednikiem ⟨g⟩. W rękopisach staroangielskich fonem /w/ zapisywano czasami symbolem ⟨uu⟩, jednak częściej używano symbolu ƿ. Użycie w wyewoluowało w na początku okresu średnioangielskiego w XII i XIII wieku.
Dodatkowo współczesne manuskrypty często rozróżniają pomiędzy miękkopodniebiennym ⟨c⟩ oraz podniebiennym ⟨g⟩ stosując kropkę jako znak diakrytyczny nad rzekomymi spółgłoskami podniebiennymi ⟨ċ⟩, ⟨ġ⟩ (zobacz alfabet maltański). Symbol wynn ⟨ƿ⟩ najczęściej zastępuje ⟨w⟩. W wielu pracach naukowych zamiast ⟨ð⟩ używa się ⟨þ⟩ (dźwięki te w języku staroangielskim były alofonami, a symboli często używano wymiennie).