Jest gatunkiem wykonującym w niektórych warunkach dobowe migracje pionowe. W ciągu dnia podpływa ku powierzchni wody (fototaksja dodatnia), podczas gdy nocą obniża poziom przebywania. W przypadku silnego nasłonecznienia unika jednak warstw najbliższych powierzchni, zapobiegając fotoinhibicji. Unika również stref przydennych w razie wystąpienia w nich deficytu tlenowego. Na rozmieszczenie populacji tego gatunku w zbiorniku wodnym oddziałują warunki wietrzne, także przez wpływ na prądy wznoszące. Niemniej część migracji odbywa się na zasadzie aktywnego przeciwdziałania prądom.
W jeziorach mazurskich Ceratium hirundinella konkuruje z sinicami planktonowymi, zwłaszcza Planktolyngbya limnetica, przez co okresy dominacji tych gatunków następują naprzemiennie. W konkurencji z innymi glonami przewagę temu gatunkowi daje zdolność wykorzystywania fosforu w związkach organicznych.
Obecność kolczastych wyrostków utrudnia bycie zjadanym przez inne organizmy planktonowe. Nie są one przeszkodą dla tak dużych organizmów, jak larwy wodzienia Chaoborus flavicans, dla których Ceratium hirundinella w pewnych warunkach może być głównym pokarmem. Również niektóre wrotki i widłonogi są zdolne do ich schwytania.