W 1991 objął stanowisko Dyrektora Polityki Pieniężno Kredytowej Narodowego Banku Polskiego (obecnie Departament Operacji Krajowych) i pełnił tę funkcję do 1998. W tym czasie departament rozpoczął przeprowadzanie aukcji sprzedaży skarbowych papierów wartościowych w imieniu Ministerstwa Finansów oraz wdrożył operacje „otwartego rynku” jako nowy instrument polityki pieniężnej. W 1992 został jednocześnie członkiem zarządu NBP i pozostawał nim nieprzerwanie do 2010.

Z ramienia NBP był członkiem Rady Nadzorczej Korporacji Ubezpieczeń Kredytów Eksportowych (1992–1997) oraz Komitetu Polityki Ubezpieczeń Eksportowych w KUKE, członkiem Komisji Papierów Wartościowych (1992–1993), Wiceprzewodniczącym Rady Nadzorczej Polskiego Banku Inwestycyjnego oraz Przewodniczącym Rady Nadzorczej Pierwszego Komercyjnego Banku w Lublinie (1994–1997).

W 1998 został powołany przez Prezydenta RP Aleksandra Kwaśniewskiego na stanowisko I Wiceprezesa NBP (do 31 grudnia 2000 funkcję Prezesa NBP pełniła Hanna Gronkiewicz-Waltz, a od 10 stycznia 2001 Leszek Balcerowicz), którym pozostał do 2004 roku.