Na koksycie osadzone są gonostyliki (styliki), zaś walwifer często dysponuje poprzeczną lub skośną bakulą połączoną stawowo z bakulami paraproktów. Spekuluje się, że walwifer chrząszczy może być homologiem gonangulum. W przypadku częstej u owadów uskrzydlonych wtórnej redukcji pokładełka koksyt dziewiątego segmentu jest zwykle jedną z pierwszych (po gonostyliku) struktur ulegających zanikowi.
Samce Wśród samców pierwotny podział gonokoksopoditów dziewiątego segmentu odwłoka na trzy elementy (gonokoksyt, gonostylik i wewnętrzny wyrostek nasadowy) zachował się u samców takich grup jak jętki, świerszczokaraczany, wielbłądki, niektóre muchówki długoczułkie i liczne błonkoskrzydłe. U tych ostatnich wewnętrzny wyrostek nasadowy gonokoksytu nosi nazwę wolselli. U chruścików gonokoksyt oddzielony jest od gonostylika linią i zaopatrzony w wenętrzno-brzuszny przydatek, być może homologiczny z wewnętrznym wyrostkiem nasadowym. U motyli gonokoksyt zlany jest z gonostylikiem w walwę, zaś jego wewnętrzny wyrostek nasadowy tworzy sakulus. U wojsiłek i pcheł gonokoksyt jest wyraźnie wyodrębniony od gonostylika, ale pozbawiony wewnętrznego wyrostka nasadowego. U sieciarek gonokoksopodity oddzielają się od dziewiątego stenitu i zaczepiają np. na dziewiątym lub dziesiątym tergicie, a wewnętrzne wyrostki nasadowe gonokoksytów towrzą paramery.