Metodyka Metoda polega na wymyślaniu przez uczestników zajęć różnorakich historii, opowieści, poczynając od pokazania uczestnikom ilustracji, czy zdjęcia. Opowieści snute na tej kanwie nie muszą dotyczyć bezpośrednio widzianego wizerunku, ale raczej winny podążać w stronę kreatywnego uruchamiania wyobraźni, w nawiązaniu do przeszłości danego uczestnika lub stawianiu hipotez, co do przyszłości. Chodzi tu przede wszystkim o budowanie luźno powiązanej narracji wokół przedstawionych motywów oraz grupowe wymyślanie fabuł. Działania te winny być swobodne i nieskrępowane. Nie powinny nawiązywać do rzeczywistej wiedzy uczestników lub jakichś faktów, czy wspomnień (u ludzi z zespołami otępiennymi wywoływałoby to stres), ale raczej do twórczej wyobraźni i fantazji.
Na terenie USA zajęcia są najczęściej prowadzone przez dwójkę terapeutów (moderatora i sekretarza zapisującego wyniki), na grupy składa się od pięciu do dwudziestu osób (w Europie zwykle mniej: od trzech do siedmiu ludzi) zasiadających w kole i przyjmuje się, że tworzona podczas najwyżej dwugodzinnej sesji fabuła winna być doprowadzona do końca (finału), tak by można ją było odczytać podczas podsumowania wszystkim uczestnikom.