Koło Polskie w Sejmie Pruskim – ugrupowanie działające w Landtagu w latach 1848–1918, stanowiące reprezentację polityczną Polaków mieszkających w obrębie Prus.

Jak pisał jego historyk Zdzisław Grot: Koło Polskie jako oddzielna frakcja parlamentarna w sejmie pruskim powstało 25 lutego 1849, a więc w niedługim czasie po narodzinach parlamentaryzmu w Prusach, i jako jedyna, niezmieniająca swej nazwy, struktury i programu frakcja sejmowa przetrwało do końca monarchii Hohenzollernów w roku 1918. W pruskim Landtagu Koło Polskie odznaczało się zawsze odrębną pozycją, głównie ze względów narodowych. Prócz dwóch Duńczyków, którzy po aneksji Szlezwiku zasiadali w pruskiej izbie deputowanych (Abgeordneten-Haus), Polacy w sejmie pruskim stanowili jedyną mniejszość narodową, w dodatku świadomą swej odrębności i praw narodowych oraz nastawioną na ich obronę niezależnie od różnych tendencji i metod, poczynając od skrajnie opozycyjnych do oportunistycznych, jakie pojawiły się w ciągu 70-letnich dziejówZdzisław Grot, Pierwsi prezesi Koła Polskiego w sejmie pruskim (1849–1867), „Annales Universitatis Mariae Curie-Skłodowska”. Sectio F, Nauki Humanistyczne. Vol. 29, s. 183–192..