Nolan Feeney z magazynu „Billboard” określił „911” jako „piosenkę o tym, kiedy twój mózg i twoje ciało są w wojnie ze sobą”. Przez obie zwrotki Gaga opisuje, jak jej choroba psychiczna bezpośrednio wpłynęła na świat wokół niej. W refrenie artystka w pełni akceptuje i uświadamia sobie chorobę, śpiewając o tym, że jej największym wrogiem jest tak naprawdę ona sama. Linie „Nie widzę, jak płaczę/Nie zobaczę, jak płaczę nigdy więcej/Nie widzę, jak płaczę/Nie zobaczę, jak płaczę/To jest koniec” są nawiązaniem do zmniejszonych emocjonalnym odpowiedzi, co jest skutkiem ubocznym jej kuracji. W refrenie piosenkarka w pełni uświadamia sobie i akceptuje swoją chorobę psychiczną oraz przyznaje jej zależność od neuroleptyków, które pomagają jej w przeżyciu, mówi o tym linia „Moim największym wrogiem jestem ja / Dzwoń na 911”.

Chromatica II

„911” jest jedną z trzech piosenek w albumie, które są poprzedzone przez aranżację smyczkową, która łączy się z następnym utworem, gdyż Gaga chciała zapewnić „filmowe” doznania podczas słuchania tego albumu i czuła, że album potrzebuje podziału na akty. Interludium przed „911” było skomponowane przez Morgan Kibby, która zgromadziła 26-osobową orkiestrę do nagrania tych kompozycji.