Jerzy Tadeusz Schabowicz (ur. 19 października 1912 w Warszawie, zm. 10 marca 2001 tamże) – kapral Armii Krajowej, kawaler Krzyża Srebrnego Orderu Wojennego Virtuti Militari.

Życiorys Urodził się w rodzinie Jana (zm. 1952), funkcjonariusza Policji Państwowej, i Bronisławy z Kamianowskich (zm. 1975). Absolwent warszawskiej Państwowej Średniej Szkoły Handlowej im. J. i M. Roeslerów (1932), następnie pracował jako praktykant handlowy, kierownik sprzedaży i księgowy. Służbę wojskową odbył w latach 1935–1936 w 1 Morskim Dywizjonie Artylerii Przeciwlotniczej z Gdyni.

Podczas kampanii wrześniowej zmobilizowany do 109 baterii wystawionej przez 1 pułk artylerii przeciwlotniczej. Brał udział w obronie Łucka, po czym w październiku 1939 przedostał się do Warszawy. Od stycznia 1942 w konspiracji - początkowo w Związku Walki Zbrojnej, następnie w Armii Krajowej. Szkolił żołnierzy w zakresie znajomości budowy i zasad działania dział przeciwlotniczych. Na czas powstania przewidziany był, jako fachowiec w tej dziedzinie, do obsługi dział. Wobec braku artylerii w oddziałach AK-owskich, Jerzy Schabowicz w powstaniu warszawskim początkowo zwalczał niemieckie czołgi i bronił barykad, jako żołnierz batalionu „Chrobry I”. Po przejściu na Stare Miasto przydzielony do Grupy Szturmowej „Lisa” (por. Mikołaja Dunin-Marcinkiewicza).