Jerzy Skoliniec (ur. 17 lutego 1912 w Kowlu, zm. 14 stycznia 1999 w Warszawie) – porucznik Armii Krajowej, kawaler Krzyża Srebrnego Orderu Wojennego Virtuti Militari.

Życiorys Syn Jana i Marii z domu Zebrzuskiej. Kształcił się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie (od 1924) i w Korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie (od 1926). Od 1928 studiował rolnictwo, a w 1935 ukończył Państwową Szkołę Gospodarstwa Wiejskiego w Cieszynie. Zasadniczą służbę wojskową odbył w latach 1935-1936 na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy 16 Dywizji Piechoty przy 65 Starogardzkim pułku piechoty z Grudziądza. Pracował jako administrator gospodarstwa rolnego na Kujawach.

Po mobilizacji otrzymał przydział do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VIII w Toruniu na stanowisko oficera łącznikowego Armii „Pomorze”. Podczas kampanii wrześniowej walczył w Borach Tucholskich i nad Bzurą. Wzięty do niewoli, zbiegł i przedostał się do Poznania, a następnie do Kutna. Członek konspiracyjnych organizacji Związek Odbudowy Rzeczypospolitej i Polskie Siły Zbrojne. Od 1941 w Związku Walki Zbrojnej, potem w Armii Krajowej - w Inspektoracie Kutno AK (Obwody Kutno AK i Łęczyca AK). Przeniesiony do Warszawy, a następnie na Lubelszczyznę i Podlasie (Obwód Radzyń Podlaski AK). Uczestnik wielu akcji dywersyjnych, sabotażowych i bojowych.