Andrzej Skowroński (ur. 24 listopada 1923 w Tarnobrzegu, zm. 2 stycznia 1993 w Łodzi) – podporucznik czasu wojny Armii Krajowej, kawaler Krzyża Srebrnego Orderu Wojennego Virtuti Militari.

Życiorys Syn Władysława (urzędnika miejskiego) i Zofii z domu Golińskiej. Ukończył szkołę powszechną i trzy klasy w gimnazjum im. hetmana Jana Tarnowskiego w Tarnobrzegu. Dalszą jego edukację przerwał wybuch II wojny światowej. Od końca 1940 kolportował na terenie powiatu iłżeckiego tajną gazetę „Odwet”. W 1941 został członkiem oddziału partyzanckiego „Jędrusie”, utworzonego przez Władysława Jasińskiego.

W Warszawie ukończył kurs motocyklowo-samochodowy (marzec-kwiecień 1942). Uczestniczył w akcjach dywersyjnych i zaopatrzeniowych oddziału, w likwidacji szpiclów oraz w rozbiciu więzień w Opatowie (12 marca 1943) i Mielcu (29 marca 1943). Podczas ostatniej z tych akcji pełnił funkcję dowódcy ubezpieczeń, a za wykazane w niej bohaterstwo odznaczony został Orderem Virtuti Militari 5 klasy. W maju i czerwcu 1943 uczestniczył w zajęciach partyzanckiej szkoły i zdał tzw. małą maturę. W marcu 1944 ukończył kurs podchorążych dla młodszych dowódców i został awansowany do stopnia plutonowego podchorążego. W czasie akcji „Burza” wraz z oddziałem „Jędrusiów” wszedł w skład 2 pułku piechoty Legionów AK i objął stanowisko dowódcy plutonu.