29 września 1941 wyrok został zamieniony przez Prezydium Rady Najwyższej ZSRR na 10 lat łagrów. Łazarienko odbywał karę w łagrach Komijskiej ASRR. 21 października 1942 został zwolniony z łagru i skierowany na front jako zastępca dowódcy 146 Dywizji Piechoty w stopniu pułkownika, a od stycznia 1943 zastępca dowódcy 413 Dywizji Piechoty. 24 października 1943 na wniosek Konstantego Rokossowskiego kara została anulowana, a Łazarienko 16 listopada 1943 wyznaczony dowódcą 369 Dywizji Piechoty i w 1944 przywrócono mu stopień generała majora. Latem 1944 podczas operacji białoruskiej umiejętnie dowodził dywizją w składzie 49 Armii 2 Frontu Białoruskiego, m.in. podczas forsowania rzek Pronia i Basia od 23 do 25 czerwca 1944, zadającą wrogowi duże straty. 26 czerwca zginął w walce w rejonie wsi Chołmy w rejonie czauskim w obwodzie mohylewskim.

Ordery i odznaczenia Krzyż Świętego Jerzego Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego (pośmiertnie, 21 lipca 1944) Order Lenina (pośmiertnie, 21 lipca 1944) Order Czerwonego Sztandaru (dwukrotnie) Order Wojny Ojczyźnianej I klasy Medal jubileuszowy „XX lat Robotniczo-Chłopskiej Armii Czerwonej”

Przypisy

Bibliografia