Walczył na Froncie Północno-Kaukaskim (od października do listopada 1943), w składzie Samodzielnej Armii Nadmorskiej (od listopada 1943 do kwietnia 1944), na 4 Froncie Ukraińskim (od kwietnia do maja 1944) i 2 Białoruskim (od maja 1944 do maja 1945). Brał udział w operacji kerczeńsko-eltigeńskiej, krymskiej, mohylewskiej, białostockiej, osowieckiej, pomorskiej i berlińskiej (w składzie 230 Dywizji Lotnictwa Szturmowego 4 Armii Powietrznej). 14 listopada 1943 został ranny w nogę. Wykonał ponad 120 lotów bojowych samolotem Ił-2, atakując siłę żywą i technikę wroga. Podczas wojny dosłużył się stopnia porucznika. Po wojnie do marca 1949 był dowódcą klucza w pułkach lotnictwa szturmowego w Północnej Grupie Wojsk stacjonującej w Polsce. W grudniu 1949 ukończył wyższą oficerską szkołę nawigatorów Sił Powietrznych w Krasnodarze, później służył w Białoruskim Okręgu Wojskowym jako dowódca klucza, następnie w Zabajkalskim, Nadmorskim i Dalekowschodnim Okręgu Wojskowym (m.in. na lotnisku Ukrainka w obwodzie amurskim).