W konspiracji od 1940 – członek Związku Walki Zbrojnej i Armii Krajowej. Jako pirotechnik opracował nowy typ granatu ręcznego ET-40 („Filipinka”). Szef konspiracyjnej wytwórni granatów, następnie w Szefostwie Produkcji Konspiracyjnej Oddziału IV (kwatermistrzowskiego) Komendy Głównej AK. Ukończył szkołę podchorążych przy batalionie dowodzonym przez kpt. Cypriana Odorkiewicza ps. „Krybar” (1943-1944), awansowany do stopnia plutonowego podchorążego (1 kwietnia 1944), a następnie sierżanta podchorążego. W powstaniu warszawskim wziął udział na stanowisku zastępcy oficera broni w sztabie II Obwodu „Żywiciel” (Żoliborz) Warszawskiego Okręgu Armii Krajowej. Dwukrotnie ranny podczas walk. 1 października 1944 mianowany na stopień podporucznika czasu wojny, a dzień później odznaczony, na mocy rozkazu dowódcy AK, Orderem Virtuti Militari 5 klasy – za całokształt działalności konspiracyjnej. Po upadku powstania jeniec stalagu XI A Altengrabow.
Do Polski powrócił w 1945, zamieszkał w Zbąszynku i został funkcjonariuszem Straży Ochrony Kolei. Następnie jako osadnik wojskowy mieszkał w Małomicach, po czym represjonowany przeniósł się do Warszawy (1950). Tam zmarł i spoczął na cmentarzu w Rembertowie. W roku 1934 zawarł związek małżeński z Czesławą z domu Chmielnicką (zm.