Konieczność uregulowania w pierwszej kolejności prawa małżeńskiego wynikała z wprowadzenia dwa lata wcześniej tolerancji religijnej. Gdy państwo zdecydowało się na tolerowanie niekatolickich (i niechrześcijańskich) wyznań, to jednocześnie wyznawcom równouprawnionych religii musiało zezwolić na zawieranie małżeństwa zgodnie z ich religią. Patent o małżeństwie był zatem pierwszym świeckim kodeksem wydanym w państwie katolickich. Do tej pory bowiem sprawy małżeńskie podlegały kwestionowaniu autorytetowi Kościoła i prawa kanonicznego.
Patent nie ustanowił ani obligatoryjnej, ani fakultatywnej świeckiej formy zawarcia małżeństwa.W. Ogris, Verlöbnis, Böhlau Verlag, Wien 1999, s. 83. Obowiązywała forma wyznaniowa, zgodna z wymaganiami poszczególnych religii. Ehepatent przyznawał prawo rozwodu tylko małżonkom, których wyznanie dopuszczało rozwiązanie małżeństwa przez rozwód (takiej możliwości nie mieli katolicy). Konsekwencją wprowadzonych zmian było przejście sądownictwa w sprawach małżeńskich z sądów diecezjalnych (kościelnych) pod jurysdykcję sądów państwowych.