Stanisław Wiącek (ur. 1 kwietnia 1915 w Trzciance, zm. 3 stycznia 1992 w Pabianicach) – podporucznik czasu wojny Armii Krajowej, kawaler Krzyża Srebrnego Orderu Wojennego Virtuti Militari.
Życiorys Pochodził z rodziny chłopskiej, był synem Pawła i Zofii z d. Podsiadło. Ukończył 3 klasy gimnazjum w Mielcu. Od końca 1940 zaangażowany był w drukowanie i kolportowanie tajnej gazety „Odwet”. W 1941 wstąpił w szeregi oddziału partyzanckiego „Jędrusie”. Brał udział w akcjach rozbicia więzień w Opatowie (12 marca 1943) i Mielcu (29 marca 1943). Za bohaterstwo wykazane w tych akcjach odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari.
W momencie rozpoczęcia akcji „Burza” (lipiec 1944) oddział „Jędrusie” wszedł w skład 2 pułku piechoty Legionów Armii Krajowej jako jego 4 kompania, a Stanisław Wiącek został dowódcą plutonu szturmowego. Dowodząc swym pododdziałem uczestniczył w starciach z Niemcami pod Dziebałtowem (27 sierpnia 1944) i Radoszycami. Za swą postawę podczas akcji „Burza” mianowany został do stopnia podporucznika czasu wojny.