1 sierpnia 1944 roku, w momencie wybuchu powstania, Jan Wedel przebywał w Śródmieściu, w swoim domu przy ul. Foksal 13, gdzie musiał pozostać, odcięty od fabryki na Pradze. Sama fabryka została zniszczona w niewielkim stopniu – straty ograniczały się do wybitych szyb i dziur w dachach. Zniszczeniu uległy natomiast niektóre wedlowskie sklepy, w tym magazyn przy ul. Wierzbowej oraz narożny sklep przy ul. Pięknej i Marszałkowskiej.
Po kapitulacji Warszawy Jan Wedel wraz z siostrą Eleonorą (siostra Zofia wraz z córką zginęły podczas jednego z nalotów) znalazł się w obozie przejściowym w Pruszkowie.
Czasy powojenne Po wyzwoleniu Warszawy w styczniu 1945 roku Jan Wedel wydostał się z obozu i pośpieszył do fabryki. Za zgodą prezydenta miasta Mariana Spychalskiego został przyjęty do pracy jako fachowy doradca. Dzięki jego doświadczeniu dyrekcja miała ułatwione zadanie w uruchamianiu produkcji. Przyczynił się znacznie do usunięcia zniszczeń i odbudowy hal fabrycznych. Kiedy potrzebne były pieniądze, a bank nie chciał ich dać bez poręczenia materialnego, Wedel poręczył pożyczkę, dając w zastaw swoją kamienicę przy ul. Puławskiej.