Warszawę opuścił wraz z ludnością cywilną unikając niemieckiej niewoli.
Po wojnie organizował służbę zdrowia w Kłecku, zajmował stanowisko ordynatora Szpitala Psychiatrycznego w Dziekance koło Gniezna, asystenta na Akademii Medycznej oraz sekretarza redakcji i redaktora naukowego „Wiadomości Lekarskich”. Był konsultantem do spraw organizacji ochrony zdrowia Najwyższej Izby Kontroli i kierownikiem Zespołu Ochrony Zdrowia w Centralnej Radzie Związków Zawodowych. Doktoryzował się w 1950. Od 1968 prowadził również prywatną praktykę lekarską. Uznany neurolog i psychiatra, autor wielu publikacji z tych dziedzin, zamieszczanych w czasopismach polskich i zagranicznych.
Dwukrotnie żonaty - za pierwszym razem z Ewą z domu Szarkiewicz (1947-2016), z którą miał synów Włodzimierza i Karola. Jego drugą żoną została Teresa z domu Korantowska (1954-1998). Pochowany został na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie (sektor: Al 64, rząd: 1, grób: 106).
Odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari
Uwagi
Przypisy
Bibliografia