W latach dwudziestych XX wieku wystąpiła na kilku publicznych koncertach, w tym w Estońskiej Sali Koncertowej i z półgodzinnym programem w Helsinkach przed ówczesnym prezydentem Finlandii Kaarlo Juho Ståhlbergem. Występ zorganizował fiński folklorysta Armas Otto Väisänen, który poznał Taarkę w 1913 r., gdy wraz z estońską badaczką terenową, specjalistką od tańca ludowego Anną Raudkats objeżdżał od roku południową Estonię. Väisänen dokumentował m.in. improwizowane śpiewy setuskiej poetki.
Hilana Taarka była też główną wokalistką pierwszego Festiwalu Pieśni Seto w 1922 r.
Miała syna i cztery córki – dzieci wychowywała ze swoją matką w ubogiej chacie bez komina. Dopiero pod koniec życia, grono jej wielbicieli pomogło przeprowadzić się artystce do otoczenia z lepszymi warunkami. Na jej pogrzeb przyszło tylko kilka osób, ponieważ status pieśniarki – niezamężnej matki – wśród miejscowych był bardzo niski.
Utwory Pierwszy typ powtarzającej się melodii:
pieśni: Olet kulla tii koolipreili’ (1921), ‘Kuule, kuule Toomka no toroküppär’ (1921) , ‘Toomka, Toomkakõnõ meil tubakunõna’ (1922), ‘Ilma tütar’ (1921) i in.
Drugi typ powtarzającej się melodii:
‘Hüvastijätu laul’ (1921), ‘Toomka ommõ vanatigõ’ (1922), Kurest kasvi korge neio''' (1913) i in.