mały Longin Wojciechowski (ur. 15 marca 1915 w Wilnie, zm. 10 października 1963 w Warszawie) – kapitan Armii Krajowej, kawaler Krzyża Srebrnego Orderu Wojennego Virtuti Militari.

Życiorys Syn Stanisława (robotnika) i Weroniki z domu Sawickiej. Absolwent wileńskich gimnazjum i seminarium nauczycielskiego (1936). Pracował w „Samopomocy Chłopskiej”. Od 1936 na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy 1 Dywizji Piechoty Leg. przy 5 pułku piechoty Legionów z Wilna, który ukończył w randze plutonowego podchorążego. Pracował jako nauczyciel kontraktowy w szkole powszechnej w powiecie święciańskim. W latach 1937–1939 w warszawskiej Szkole Oficerów Pożarnictwa, a od sierpnia 1939 na stanowisku dowódcy plutonu straży pożarnej w Wilnie. Rozpoczął studia na Wydziale Matematyki Uniwersytetu Stefana Batorego.

Aresztowany przez Litwinów i skazany na ciężkie roboty, zwolniony w 1940 przez władze radzieckie i mianowany inspektorem pożarnictwa. Uczestnik polskiego ruchu oporu – działał w Związku Walki Zbrojnej i Armii Krajowej. Był komendantem III Wileńskiego Okręgu Strażackiego Ruchu Oporu „Skała”. Po hitlerowskiej agresji na Związek Radziecki i zajęciu Wilna został komendantem posterunku policji w Kluszczanach. Aresztowany przez Niemców, uciekł w połowie listopada 1942.