Bolesława Duszyńska (ur. 1908 w Pjannie na Wołyniu, data śmierci nieznana) – doktor filozofii, filolog klasyczny.

Życiorys Urodziła się jako córka Walentyna urzędnika administracji rolnej oraz Walerii z Turobińskich. Po ukończeniu gimnazjum w Łucku w 1925 studiowała filologię klasyczną na Uniwersytecie Warszawskim, pracując jednocześnie w szkole średniej.

W 1929 uzyskała doktorat z filozofii na podstawie pracy Spokój ducha według stoików napisanej pod kierunkiem Tadeusza Zielińskiego, a w następnym złożyła egzamin pedagogiczny uprawniający do nauczania w szkolnictwie na poziomie średnim. Etat uzyskała w XII LO w Warszawie, gdzie pracowała również przez całą okupację na tajnych kompletach. Równocześnie kształciła się dalej naukowo, zajmując się szczególnie filozofią stoicką (pojęcie ruchu tonicznego oraz tłumaczenie tekstów Epikteta). W 1945 przeszła do pracy w charakterze nauczyciela w VIII LO w Poznaniu. Niedługo potem została lektorem j. greckiego na Uniwersytecie Poznańskim, a następnie adiunktem. W 1948 napisała rozprawę pt. Zasady somatologii stoickiej i przedstawiła ją jako podstawę habilitacji.