W latach 1918–1921 studiował prawo na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, a w roku akademickim 1922/1923 na Uniwersytecie Jagiellońskim. 12 czerwca 1920 r. został doktorem filozofii na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, a 1 sierpnia 1921 starszym asystentem przy Seminarium Filologii Klasycznej Uniwersytetu Poznańskiego. Po przeprowadzonej w roku 1925 habilitacji objął Katedrę Latynistki jako zastępca profesora, a od roku 1930 – jako profesor nadzwyczajny filologii klasycznej.

Pracę naukową rozpoczął w roku 1919 od publikacji z dziedziny patrystyki, w dalszych latach publikował artykuły naukowe dotyczące literatury rzymskiej różnych okresów, poetów polsko-łacińskich, a także – komparatystyki literackiej. W kwietniu 1945, wrócił po przerwie wojennej do pracy dydaktycznej i naukowej kierując Katedrą Filologii Klasycznej.

Ostatnie lata życia poświęcił badaniom wiedzy starożytnych Greków o Indiach, których rezultaty ogłaszał w artykułach w „Eos” i referatach wygłaszanych na zebraniach poznańskiego koła Polskiego Towarzystwa Filologicznego oraz Walnym Zgromadzeniu PTF.