Józef Hurko (Iosif Gurko, , ur. 26 września 1782, zm. 9 grudnia 1857) – rosyjski generał porucznik, naczelnik wojenny województwa lubelskiego i guberni lubelskiej (1831–1842).

Życiorys Pochodził ze szlachty polskiej, z białoruskiego rodu Hurko-Romejko (Romejko-Hurko, Hurko-Romeyko) herbu Hurko, mieszkającego przed rozbiorami w województwie witebskim, a w zaborze rosyjskim wpisanego do IV części Księgi rodów szlacheckich guberni mohylewskiej.

31 grudnia 1801 r. w randze podporucznika został powołany do służby w 6 Taurydzkim Pułku Grenadierów. 25 stycznia 1810 r. został mianowany adiutantem generała piechoty Michaiła Barclay de Tolly.

4 stycznia 1811 r. został przeniesiony do Siemionowskiego Pułku Lejbgwardii. Uczestniczył w wojnie ojczyźnianej 1812 r. i kampanii armii rosyjskiej w Europie Zachodniej. Wyróżnił się w bitwie pod Borodino, podczas oblężenia i zdobycia twierdzy toruńskiej w 1813 r. oraz w bitwie pod Kulm. Po bitwie pod Budziszynem otrzymał stopień sztabskapitana (9 maja 1813 r.), a po bitwie pod Lipskiem stopień kapitana (6 października).

18 marca 1814 r. po zdobyciu Paryża awansował na pułkownika. 1 czerwca 1815 r. został mianowany dowódcą 5 Kałuskiego Pułku Piechoty.