Po II wojnie światowej upright=0.7|thumb|Irene Papas w filmie Trojańskie kobiety (1971) Michalisa Kakojanisa. Wśród wychowanków wytwórni Finosa znaleźli się Jorgos Tzavellas, Alekos Sakellarios i Frixos Eliadis. Pierwszy z nich wyróżnił się dramatem Oklaski (1944), natomiast Sakellarios zadebiutował komedią wojenną Niemcy wracają (1948); tymczasem Eliadis nakręcił Umarłe miasto (1951) – kryminał poświęcony krwawej wendetcie, który pokazany został w sekcji konkursowej na 5. MFF w Cannes.

W latach 50. XX wieku dominującym stylem przyjętym w greckiej kinematografii był neorealizm. Do najważniejszych dzieł tzw. greckiego neorealizmu należą dramaty z życia robotników: Gorzki chleb (1951) Grigorisa Grigoriou, Czarna ziemia (1952) Steliosa Tatassopoulosa oraz debiut Jorgosa Zervosa Cztery schodki (1951) o kobiecie, której największym marzeniem jest własny dom. Najbardziej znane są jednak filmy Nikosa Koundourosa: znakomicie przyjęty na 15. MFF w Wenecji dramat Magiczne miasto (1954) oraz nagrodzony na MFF w Salonikach Potwór z Aten (1956), opowiadający o zwyczajnym człowieku wziętym za groźnego bandytę. Bujny rozwój przeżywał również melodramat (np.