MFF w Cannes.

Nowe kino greckie upright=0.8|thumb|Teo Angelopoulos, mistrz kina greckiego Zamach stanu w 1967 i dojście do władzy junty czarnych pułkowników wpłynęły na atmosferę panującą w greckiej kinematografii. Kunduros w 1967 nakręcił dystopię Vortex, albo twarz Meduzy; wielu filmowców wyemigrowało z kraju. Wśród nich znalazł się Costa-Gavras, który na emigracji w Algierii i Francji zrealizował brawurowo zmontowany dramat polityczny Z (1969) inspirowany prawicowym przewrotem w jego macierzystym kraju. Z, nagrodzony dwoma Oscarami, przetarł szlak dla tak zwanego nowego kina greckiego, słynącego z minimalizmu scenografii, okrucieństwa oraz fatalizmu. Jego reprezentantami stali się Aleksis Damianos, reżyser Evdokii (1971) o poddanym ostracyzmowi związku żołnierza z prostytutką, a także Zaręczyny Anny (1972) Pantelisa Wulgarisa o uczuciu między służącą a robotnikiem.

Najwybitniejszą osobowością nowego kina greckiego okazał się jednak Teo Angelopoulos, realizator filmów o zderzeniu jednostek z historią, charakterystycznych ze względu na długie ujęcia, nieśpieszną narrację oraz minimalistyczny dialog.