W kolejnym memoriale z 11 października 1774 gubernator przedstawił szczegółowy plan reorganizacji, który został zatwierdzony rezolucją Kancelarii Nadwornej z 14 marca 1775Gubernjalne Normalia, 1775, nr. 1902.
W efekcie tych działań liczba dystryktów w cyrkule pilzneńskim została zredukowana z dziesięciu do trzech. Jednym z nich był dystrykt Leżajsk, który utworzono z dotychczasowych dystryktów Baranów, Kolbuszowa i SędziszówCarte Nouvelle des Royaumes de Galizie et Lodomerie (1777).
Siedzibą dystryktu został Leżajsk, który w tamtym czasie jako jedyny na sporym obszarze Kotliny Sandomierskiej i Podgórza Rzeszowskiego otrzymał status t.zw. "miasta prawdziwego".
Do dystryktu należały miasta: Baranów, Głogów, Grodzisko, Kolbuszowa, Leżajsk, Mielec, Ropczyce, Rozwadów, Rudnik, Rzeszów, Rzochów, Sędziszów, Sokołówi Tarnobrzeg, które w tamtym czasie otrzymały status miasteczek, czyli zostały uznane za nie zasługujące na uwagę władz, ze względu na nikłe możliwości rozwoju i słabą aktywność gospodarczą. W 1777 roku dołączono jeszcze Radomyśl i Ulanów (patrz poniżej).
Zmiana granicy polsko-austriackiej